خدای من یکسال وچهارفصل
هراسان شدم پناهم دادی > بیمار شدم شفایم دادی
آرامش وامنیت که رسید طبیب و پناه را از یادبردم

خدای من یکسال گذشت و چهارفصل ودوازده ماه
پی تقدیری نیکو پرسان میگشتم شب قدرمرا خواندی برسرخوانی پراز عشق ومعرفت تا طلوع فجرگریستم ودستان ملتمسم به آسمان بلند بود قلم رحمتت بر صحیف تقدیرم خواست که بنگارد تقدیر نیکویی را هیهات

از آفتاب فردایش تقدیری دیگر را جست وجوکردم وباردیگر آرزوی من خشکیو بر باد رفت

خدای من یکسال گذشت و چهارفصل ودوازده ماه و365روز

هرروز بر سجاده عبادت به رسم عادت زانو میزدم که ذکرتو گویم پیشانی بندگی بر تربت آن نازنین میزدم

نهادم وبندگی هزاران معبود دیگر میکردم ولحظه به لحظه معبود یگانه را از یاد میبردم

خدای من یکسال گذشت و چهارفصل ودوازده ماه و365روز و...........

بیست سال هرچه کردم دیدی وبخشیدی وعفوکردی ندیدم خدای من چگونه است که هرگز از تو ناامید نمیگردم؟ این چه رسم خدایی است! خدای من آواز ملکوتی یا مقلب القلوب والابصار می آید تو مرا میخوانی که بخوانمت ؟ این منم با حسرت سالهای رفته یا مدبرالیل والنهار این منم با هزاران امید به سالهای پیش یا محول الحول والاحوال خدای من بندگی ام را بپذیر التماس مرابشنو حول حالنا حول حالنا حول حالنا

خدایا آرزویم چه شد الی احسن الحال

خوب من بوی عطر تحویل می آید

چه مبارک تقدیری

نوروز مبارک.